Leczenie kanałowe najczęściej zaleca się w przypadku głębokiej próchnicy, sięgającej miazgi (nerwu zęba), jednak samych wskazań do jego przeprowadzenia może być znacznie więcej. Zabieg polega na usunięciu zainfekowanej tkanki z komory zęba oraz kanałów. Po przepłukaniu, poszerzeniu i osuszeniu kanału zostaje on szczelne wypełniony, co ma zapobiegać dostawaniu się do wnętrza zęba bakterii. Leczenie endodontyczne (kanałowe) często jest jedyną alternatywą dla ekstrakcji.

Wskazania:

  • Głębokie ubytki próchnicowe z towarzyszącym zakażeniem bakteryjnym do wnętrza zęba doprowadzającym do nieodwracalnego zapalenia lub zakażenia miazgi.
  • Naruszenie miazgi podczas oczyszczania ubytku próchnicowego.
  • Martwica miazgi.
  • Niedopełnione kanały korzeniowe (tzw. ponowne leczenie kanałowe lub reendo).
  • Zmiany okołowierzchołkowe.
  • Urazy mechaniczne takie, jak np. pęknięcia lub złamanie korony zęba z obnażeniem miazgi lub w bezpośrednim sąsiedztwie miazgi; uderzenie lub zwichnięcie zęba skutkujące obumarciem miazgi lub zgorzelą miazgi zęba; całkowite wybicie zęba lub zębów, skutkujące koniecznością reimplantacji i mechanicznej stabilizacji.
  • Urazy termiczne lub chemiczne doprowadzające do nieodwracalnych zmian zapalnych miazgi.
  • Przy leczeniu protetycznym gdy szlifowanie zębów pod korony protetyczne doprowadzi do nieodwracalnego zapalenia miazgi.
  • Nadmierne starcie zębów w wyniku tak zwanego bruksizmu.
  • Erozja szkliwa na skutek częstych wymiotów spowodowanych np. przez chorobę zwaną bulimią.
  • Paradontoza i zmiany endo-perio:

– zęby rozchwiane, których korzenie nadmiernie wystają poza wyrostek zębodołowy, wymagają planowego leczenia kanałowego w celu uniknięcia penetracji bakterii poprzez kieszonkę dziąsłową do korzenia zęba.

– długotrwałe zapalenie dziąseł (paradontoza) powoduje zapalenie miazgi i odwrotnie – zapalenie miazgi może powodować zapalenie dziąseł – w takich przypadkach konieczne jest zespolone leczenie kanałowe i periodontologiczne.

admin
https://drlaskus.com/ | + wpisy